Ervaring met transplantatie: Bloedtransfusie, weefsel- en huidtransplantatie

transplantatie

Ervaring met transplantatie: Bloedtransfusie, weefsel- en huidtransplantatie

Het ondergaan van een transplantatie (doormiddel van een donor of bijvoorbeeld huidtransplantatie van eigen huid) kan nogal wat vragen oproepen. Omdat we jongeren met een chronische aandoening graag ondersteuning en duidelijkheid willen bieden delen we vandaag twee ervaringsverhalen van jongeren die ooit een transplantatie zijn ondergaan.

Ervaring met transplantatie: Bloedtransfusie, weefsel- en huidtransplantatie

De eerste ervaring is geschreven door Sharon en gaat over een transplantatie van een donormeniscus (weefseltransplantatie).

De tweede ervaring gaat over huidtransplantatie en bloedtransfusie. Degene die dit geschreven heeft wil graag anoniem blijven.

Mislukte kniebehandelingen en nieuwe meniscus

Toen ik 18 werd kreeg ik een brief van het ministerie van volksgezondheid, welzijn en sport met de vraag of ik een donor wilde worden. Ik vulde in geen bezwaar/ de familie mag kiezen, alleen vergat ik deze brief te versturen. De brief kreeg ik nog een aantal keer binnen en telkens vergat ik het. Ik stond er simpelweg niet bij stil het was een ver weg van mijn bed show. Ik zou dat toch nooit nodig hebben.

niet veel later kreeg ik veel pijn in mijn knie en na een aantal mislukte behandelingen bleek ik een nieuwe meniscus nodig te hebben, dus een weefsel transplantatie. En dat nog geen 5 jaar na mijn 18de verjaardag. De gedachte dat ik toch nooit een transplantatie nodig zou hebben is denk ik wel de grootste denkfout die ik ooit heb gemaakt.

Ik heb gelukkig niet lang op de wachtlijst gestaan aangezien de meniscus goed houdbaar is en niet direct na verwijdering geplaatst hoeft te worden bij de ontvanger. Toch bleef het elke dag spannend of ik gebeld zou worden met de mededeling dat er een donormeniscus was gevonden.

“Je zit te wachten tot iemand sterft”

Dat wachten gaf ook een raar gevoel, want zwart op wit zit je te wachten tot er iemand sterft die ook donor is en precies de juiste afmeting meniscus heeft. Dat voelde niet altijd heel goed, want je wilt helemaal niet dat er iemand sterft voor jou. Ik probeerde er niet te veel over na te denken en gewoon door te gaan met mijn normale leven.

Ik merkte helaas dat veel vrienden niet snapte hoe ik me voelde en er ontstond helaas wat afstand met sommige vrienden. Mensen proberen je wel te begrijpen en tonen wel begrip maar tot op zekere hoogte. Ik neem dit mensen ook niet kwalijk, ik kwam er ook pas achter hoe het is om ziek te zijn/ een beperking te hebben toen ik zelf voor langere tijd ziek werd en meerdere malen in een rolstoel zat of met krukken moest lopen.

Vrij snel kreeg ik een telefoontje dat er een donor was gevonden en de operatie ingepland kon worden. Tussen het moment dat ik te horen kreeg dat ik een donormeniscus nodig had en de operatie zaten ongeveer 4 maanden. Het is dus eigenlijk vrij snel gegaan. Na mijn operatie voelde ik me heel vreemd, maar vooral mega dankbaar.

Gelukkig zijn er tegenwoordig nog mensen die na hun overlijden een ander mens een beter leven gunnen. Ik wilde dat ik de persoon kon bedanken, maar dat is natuurlijk niet mogelijk. De maanden na de operatie waren heel vreemd er zit toch een stukje weefsel van een anders persoon in je lichaam.

Een positieve draai

Ik denk wel dat de donatie een hele positieve draai aan mijn leven heeft gegeven. Ik ben best een mopperkontje en kan soms snel geïrriteerd raken door kleine, onbelangrijke dingen. Toen ik jonger was vond ik het heel lastig om dingen van me af te zetten en kropte ik veel op. Tegenwoordig vind ik het belangrijk om van het leven te genieten. Je weet nooit of je weer een terugval krijgt of zieker word.

Soms voelt het wel wat geforceerd maar over het algemeen probeer ik het positief op te pakken en er niet te veel bij stil te staan dat ik een stukje weefsel van een overleden persoon in mijn lichaam heb.

Ik merk wel dat ik heel graag iets wil terugdoen voor mensen. Helaas mag ik geen stamcel donor of bloeddonor zijn omdat ik zelf een donatie heb ontvangen. Dat vond ik in het begin heel lastig. Tegenwoordig werk ik vrijwillig bij een non-profit organisatie en help ik mensen met huurproblemen. Dit geeft mij super veel rust omdat ik toch een manier heb gevonden om mensen te helpen en ik heb meteen mijn droombaan ontdekt.

Sharon deelde eerder al haar ervaringsverhaal, deze kun je hier lezen.

transplantatie

Ervaring met huidtransplantatie en bloeddonatie

Jaren heb ik mezelf beschadigd. Dit begon onschuldig, maar groeide uit tot een enorm probleem waarvan de gevolgen mij boven het hoofd groeiden. Een aantal keer heb ik een huidtransplantatie gehad. Hierbij halen ze (onder narcose) een lapje huid van je been en bewerken ze dit zodanig dat het op je wond past. Meestal passen ze dit toe bij brandwonden, maar ik heb nooit brandwonden gehad. De transplantaties waren heel heftig. De beenwonden deden lang pijn en door een andere chronische ziekte genas het traag, heel traag. Inmiddels is bijna alles genezen en is de laatste getransplanteerde wond dicht.

Eigen huid vond ik tot daaraantoe. Ik heb echter ook ervaring met bloeddonatie door mijn zelfbeschadiging.

Een nare ervaring in het ziekenhuis

Het was op een avond, ik had mezelf fors beschadigd. Het was een grote wond, waar ik vermoedelijk wel weer aan geopereerd zou moeten worden, maar het was voor mijn doen niet extreem groot. Ik belde de huisartsenpost en mocht naar de Spoed Eisende Hulp. Na het bellen bleek mijn verband al doorweekt te zijn, ik zocht hier echter niks achter, verving het, en we reden naar het ziekenhuis.

In de auto verloor ik heel erg veel bloed, zoveel dat ik niet meer kon lopen. Alles draaide. Het was een nare ervaring in het ziekenhuis, ik kan het met recht een extra trauma noemen. Een botte assistente die niet zag hoe ernstig ik eraan toe was en een dokter die eigenlijk geen tijd had om mij te helpen waren hier debet aan. Een infuus prikken lukte nauwelijks, ik was bijna uitgedroogd door het bloedverlies.

Bloedtransfusies van donorbloed

De wond werd behandeld op de operatiekamer en ik moest een aantal nachten in het ziekenhuis blijven. De eerste nacht werd mijn HB geprikt: die bleek 3,1 te zijn. Ter informatie: een gezonde vrouw heeft een HB tussen de 7,5 en de 10. Ik voelde me verschrikkelijk slap en kon niet zelf naar de wc. Ademhalen hielp voor mijn gevoel niet tegen de benauwdheid: ik weet nu dat dat komt omdat er gewoonweg te weinig cellen waren die zuurstof vervoerden.

Er werd al snel besloten dat ik extra bloed moest krijgen. Het was midden in de nacht en ik was te ziek om te protesteren. Die nacht en de dag erop kreeg ik in totaal 3 bloedtransfusies, van donorbloed. Ik knapte er erg van op en verliet het ziekenhuis met een HB van 5,8, wat nog steeds te laag was, maar dat zou vanzelf wel opknappen. Dat deed het niet en ik kreeg ijzerpillen, waar ik me heel snel beter door voelde.

De bloedtransfusies hebben een paar gevolgen. Ik kan nooit van mijn leven meer zelf bloed geven. Dit omdat er kruisbesmetting kan plaatsvinden. Nou kon ik door andere problemen toch al niet doneren, maar het feit dat ik dit voor mezelf heb verpest vind ik heel heftig. Ook voel ik me heel schuldig: voor 1 bloedtransfusie zijn 2 donoren nodig, dus voor mij hebben 6 mensen bloed gegeven. Dat besef is zwaar, dat bloed zou beter gebruikt kunnen zijn voor mensen die het ‘echt’ nodig hebben.

Een transplantatie ondergaan

Het ondergaan van een transplantatie kan dus middels een donor of als het gaat om huidtransplantatie, via je eigen huid. Door de twee verschillende ervaringsverhalen hopen we dat je wat meer inzicht hebt in een transplantatie en hoe het in z’n werk gaat.

Tip: Onderga jij zelf binnenkort een transplantatie en zit je met vragen? Je kunt contact opnemen met de Nederlandse Transplantatie stichting.

 

Heb jij nog vragen over transplantatie of heb je er zelf ervaring mee? Laat in een reactie weten hoe dit voor jou was!

 

Nog even verder lezen?

 

Blijf op de hoogte van ECJP via Facebook en Instagram

Geef een reactie:
Meer artikelen

Hulp nodig?

App of mail ons:

More Posts

Of bericht ons op Facebook:

Ervaringscentrum Jong Perspectief...

is dé plek voor en door jongeren met een chronische aandoening of beperking.

Bij ECJP is kun je je vraag of situatie kwijt kunt en vind je praktische steun.

Lees herkenbare ervaringsverhalen en nuttige informatie die je verder helpt met jouw situatie! We zijn er om het het gemakkelijker te maken om keuzes te maken en om twijfels weg te nemen, zodat we met elkaar het maximale uit het leven kunnen halen.

Lettertype vergroten
Draai contrast om
Scroll naar top