Wekelijks posten we een ervaringsverhaal van een jongere met psychische of fysieke klachten. Niet alleen om jou als lotgenoot te inspireren en te voorzien van tips, maar ook omdat het erg prettig kan zijn om herkenbare verhalen te lezen zodat je weet dat je niet alleen bent.

Ervaringsverhaal Anjana: Lyme, hoogbegaafd & hersteld van anorexia

Vandaag is Anjana aan het woord. Ze is hersteld van de eetstoornis anorexia, leeft met de ziekte van Lyme en ze is hoogbegaafd. Toch zit ze niet stil; ze founder van MissionPuppy waarmee ze zich inzet voor jongeren met een eetstoornis d.m.v. getrainde hulp honden en coaches. Daarnaast volgt ze nog een universitaire studie én leid ze zelf mensen op. Hoe ze het allemaal aanpakt? Dat deelt ze vandaag met ons.

1. Kun je in het kort iets over jezelf vertellen?

Mijn naam is Anjana Gort. Ik woon op een unieke plek vlak aan zee (waar ik heel graag ben) en werk voor en vanuit stichting MissionPuppy Nederland, een organisatie die zich sinds 2012 actief inzet voor jongeren met ernstige, complexe en langdurige eetstoornissen, voornamelijk anorexia, voor wie de reguliere zorg bij herhaling onvoldoende is gebleken.

MissionPuppy helpt deze jongeren door inzet van speciaal voor dit doel getrainde honden, en door de inzet van ervaren coaches en counselors, de meeste van hen hadden ooit zelf anorexia, en zijn nu hersteld. Anderen hebben veel affiniteit met deze doelgroep. Sinds 2013/ 2014 is er ook ruimte voor jongeren met comorbiditeit, ASS en PTSS / C-PTSS.

Naast mijn werk voor MissionPuppy studeer ik vanuit huis bij de Open Universiteit. Daarnaast ben ik zelf opleider; binnen MissionPuppy leid ik aspirant coaches / counselors, stagiairs en ervaringswerkers op. Tot slot ben ik bezig met het schrijven van een boek en af en toe ben ik themaspreker.

2. Welke chronische aandoening (lichamelijk/psychisch) heb je en sinds wanneer? Wat houdt dit voor jou in?

In het verleden kampte ik zelf jarenlang met anorexia. Achteraf heeft het waarschijnlijk mijn hele jeugd en kindertijd gespeeld. Het was ernstig en zat diep, mijn artsen zeiden na een hele reeks aan opnames dat ik er niet meer af zou komen. Dat was een enorme klap voor mij.

Uiteindelijk ben ik er tóch vanaf gekomen, op heel bijzondere wijze. Met hulp van mijn hond Luca en een zelf ontwikkelde methode. Deze methode ben ik later gaan uitschrijven en met behulp van een psycholoog en specialistisch behandelaar voor anorexia verder gaan professionaliseren. Dit alles leidde nog weer enkele jaren later tot de start van MissionPuppy, waar ik nu nog steeds werkzaam voor ben.

Hoewel ik volledig ben hersteld van anorexia, daar zijn inmiddels ook mijn artsen van overtuigd, ben ik chronisch ziek. Ik ben vaak door teken gebeten in heden en verleden. Deels omdat ik als kind altijd buiten was, bij voorkeur in de natuur en bij de dieren, en deels vanwege mijn latere werk met honden. Op mijn achttiende kreeg ik een dikke rode ring na een tekenbeet op mijn been. Ik had de Ziekte van Lyme.

Ik kreeg antibiotica voorgeschreven maar heb die nooit geslikt, na enig research had ik namelijk gevonden dat je aan kon komen van antibiotica, en ik was in die tijd nog volledig in de ban van anorexia. Ik was bovendien nog maar een tiener en had geen idee dat de Ziekte van Lyme zo gevaarlijk kon zijn als je dat niet behandelde. Ik dacht dat het gewoon een soort griepje was. Ik heb nooit geweten dat de klachten die ik geleidelijk ontwikkelde in de jaren na deze tekenbeet nog verbad hadden met de beet op mijn achttiende. Tot ik vier jaar geleden na een nieuwe tekenbeet nog zieker werd. Toen pas ging er bij mij een lampje branden.

Na heel veel onderzoeken en opnames in het ziekenhuis zijn we er achter gekomen dat ik nog steeds ziek ben van deze beten. De artsen denken niet dat ik hier nog vanaf kom. Mijn lichaam en mijn immuunsysteem hebben te zwaar geleden aan eerst jarenlang gebrek aan goede voeding en ernstig ondergewicht, en daarna de Ziekte van Lyme, wat een infectieziekte is.

Ik ben nu chronisch ziek. Ik heb bijvoorbeeld heel vaak koorts, mijn weerstand is heel laag (ik pak alles op en ben heel vaak ziek), ik ben altijd moe en heb dagelijks pijn. Mensen beseffen het niet, maar een groot deel van mijn werk doe ik liggend.

3. Wat helpt jou om hier zo goed mogelijk mee om te gaan?

Ik denk dat het geweldig is als je ondanks ziekte of problemen een doel hebt in je leven. Een passie, iets waar je hart ligt. Dat heb ik in mijn werk voor MissionPuppy zeker gevonden. Het is een soort continu vuur in mij dat niet te doven is. Soms, op slechte dagen is het een klein vlammetje, maar het gaat nooit uit.

Naast mijn werk voor MissionPuppy vind ik ook het studeren heel fijn. Ik ben iemand die uitdaging nodig heeft. Dat (hoogbegaafdheid en een constante honger naar nieuwe dingen) is soms echt lastig als je chronisch ziek bent en zo op je grenzen moet letten.

Ik probeer het nu te zoeken in intellectuele uitdaging, en dat bevalt goed. Doordat ik mijzelf op intellectueel vlak uitdaag lukt het me beter om fysiek de rust te pakken die mijn lichaam naast het werken zo hard nodig heeft.

4. Wat belemmert jou in het dagelijks leven en hoe ga je hiermee om?

Ik denk dat vooral mijn hoogbegaafdheid soms een belemmering is. Dat maakt dat je constant behoefte hebt aan nieuwigheid, nieuwe dingen, nieuwe informatie tot je nemen, uitdagingen in werk en studie, enz. Terwijl tegelijk je lichaam die rust juist zo hard nodig heeft. Je hoofd zoekt als het ware constant naar uitdagingen en problemen om op te lossen, terwijl je lichaam juist rust, ritme en voorspelbaarheid nodig heeft. Ik denk dat dat mijn grootste struggle is.

Ik leer er steeds beter mee omgaan, maar ik moet hele bewuste keuzes maken om te zorgen dat mijn lichaam genoeg rust krijgt. En dat gaat steeds beter, maar zeker nog niet vanzelf. Het is voor mij soms heel moeilijk in te zien dat ik sommige dingen nu echt niet meer kan, of dat deze dingen nu hele grote gevolgen kunnen hebben als ik ze toch doe. Dat blijft onwerkelijk. Ik bedoel, je bent toch jong, en je wilt wat….

5. Hoe plan jij alles zodat je balans houdt tussen school, werk of dagbesteding en vrije tijd?

Ik probeer vooral bewust te leven. Ik heb veel aan de lepeltheorie. Ik had voor mijzelf al een vergelijkbare methode ontwikkeld (net als in de tijd dat ik nog anorexia had en ik ook naar oplossingen zocht, deed ik dat nu ook) en toen vertelde iemand me over deze theorie. Ik begon erover te lezen en herkende zoveel!

Heel helpend vond ik, omdat je op deze wijze ook nog de dingen kunt doen die je graag doet, je moet alleen wel begrijpen dat dit consequenties heeft. Die consequenties moet je in acht nemen en van te voren zo goed mogelijk inschatten. Op die manier kun je je activiteiten zo goed mogelijk plannen en op elkaar afstemmen zonder dat je na een zwaardere activiteit helemaal instort.

6. Wat wil jij meegeven aan andere chronisch zieke jongeren?

Ontneem jezelf niet het plezier! Probeer bewuster te leven, bewustere keuzes te maken. Dan leer je hoeveel energie een bepaalde activiteit je kost, en hoeveel rust je dus voor- en achteraf moet nemen om zo’n activiteit toch aan te kunnen.

Verder: voel je niet schuldig als je soms toch nee moet zeggen. Jij hebt ook niet voor deze ziekte of aandoening gekozen! Maar je eerste verantwoordelijkheid ligt wel bij jezelf.

Oh en nog één: kort iets doen of kort ergens heen is soms een mooi alternatief als je anders helemaal niet zou gaan of ergens aan deel zou nemen. De wereld heeft meer kleuren dan zwart en wit. Probeer creatief om te gaan met problemen.

Volg Anjana en MissionPuppy

Ben je benieuwd naar MissionPuppy? Neem dan zeker eens een kijkje op Missionpuppy.nl, je kunt ze ook volgen op Facebook.  Wil je Anjana graag persoonlijk volgen? Neem dan eens een kijke op haar Instagram of haar persoonlijke Facebook pagina.

Dankjewel Anjana, voor het delen van jouw verhaal!

 

Verder lezen over onderwerpen uit Anjana haar verhaal?

 

Vorig ervaringsverhaal

 

Blijf op de hoogte van ECJP via Facebook en Instagram

Reacties

Lettertype vergroten
Draai contrast om