Door ervaringsverhalen van anderen te delen hopen we dat jij (h)erkenning kunt vinden in de verhalen en dat je geïnspireerd en/of gemotiveerd raakt door wat anderen te vertellen hebben. Misschien zitten er handige tips bij die je zelf kunt gaan toepassen of is het gevoel van erkenning al voldoende.

Ervaringsverhaal Deborah: Depressie en vermijdende persoonlijkheidsstoornis

Vandaag is Deborah aan het woord. Ze is pas 18 jaar en kreeg de diagnose depressie en na allerlei onderzoeken ook de diagnose vermijdende persoonlijkheidsstoornis. De laatste diagnose vond ze prettig omdat ze eindelijk een ‘reden’ had voor haar somberheid. Ondanks alles staat Deborah niet stil en is ze bezig met wat ze wil doen zodra ze klaar is met haar therapieën. Hoe ze hier mee omgaat, dat deelt ze vandaag met ons.

1. Kun je in het kort iets over jezelf vertellen?

Hoi! Ik ben Deborah,18 jaar oud. Ik ben één van de jongste in een groot gezin, en het allerleukste daaraan is: tante zijn! En ik wil na mijn therapieën waar ik nu nog mee bezig ben de opleiding maatschappelijk werk gaan volgen.

Verder ben ik mijn vrije tijd veel bezig met kinderen en creativiteit. Ook heb ik in de afgelopen tijd gemerkt dat een sociaal netwerk heel belangrijk is. Want daar kan je écht geluk uithalen.

2. Welke chronische aandoening (lichamelijk/psychisch) heb je en sinds wanneer? Wat houdt dit voor jou in?

Ik ben in 2017 gediagnostiseerd met een depressie. Ik was somber, heel erg moe en ik had een enorm laag zelfbeeld. Ik vond/vind mezelf echt verschrikkelijk. Alles wat ook maar een beetje fout gaat is ‘mijn schuld’. Ik ben 1,5 jaar bij Emergis in behandeling geweest. Helaas had dit geen resultaat. De somberheid en moedeloosheid werd steeds erger.

Ik ben eind 2018 doorgestuurd naar De Viersprong. Ik heb daar allerlei onderzoeken gehad. Toen werd ook de diagnose Vermijdende persoonlijkheidsstoornis vastgesteld. Eindelijk had ik een ‘reden’. Ik wist nooit waarom ik zo somber was. Deze diagnose bracht ook veel duidelijkheid over waarom ik bepaalde dingen doe zoals ik ze doe.

Een Vermijdende persoonlijkheidsstoornis houd voor mij eigenlijk in dat ik erg bang ben om afgewezen te worden. Hierdoor ga ik vaak contacten uit de weg waardoor contacten verbreken en ik mijn eigen gedachten bevestig.

3. Wat helpt jou om hier zo goed mogelijk mee om te gaan?

Heel lang ben ik door gegaan. Maar dat bleek echt niet de juiste optie. In de kliniek krijg ik allerlei tools met hoe ik dingen kan gaan aanpakken. In contact blijven is de manier waarop ik er op moeilijke momenten om moet gaan. Dit is wel heel erg lastig, ik was immers altijd gewend om alles alleen te doen.

Als ik even niemand heb om mee te praten of het me niet lukt schrijf ik vaak mijn gedachten op en ga dan afleiding zoeken. Op deze manier kan het me af en toe helpen om mijn gedachtes even opzij te zetten. Als ik ’s avonds niet kan slapen van de vele gedachten zet ik, naast mijn slaapmedicatie, ook weleens een meditatie aan. Dat helpt dan wel om wat rustiger te worden en zo in slaap te kunnen vallen.

4. Wat belemmert jou in het dagelijks leven en hoe ga je hiermee om?

Ik vind het heel lastig om mensen écht dichtbij te laten komen. Hierdoor ga ik ongewild mensen van me afstoten. In de kliniek kunnen ze daar gelukkig goed mee omgaan. Maar mensen die niet weten waar dit vandaan komt en waarom ik dit doe vinden dit natuurlijk heel lastig en nemen afstand waardoor ik in een soort sociaal isolement kan raken. Hierdoor voel ik me weer somber en eenzaam. En ben hierdoor ook moeten stoppen met mijn opleiding. Nu ben ik bezig om allerlei dingen te leren zodat ik zo snel mogelijk mijn dagelijks leven weer kan oppakken.

5. Heb je een uitkering of maak je gebruik van toeslagen of voorzieningen om jouw situatie wat gemakkelijker te maken?

Ik maak alleen gebruik van de zorgtoeslag.

6. Hoe plan jij alles zodat je balans houdt tussen school, werk of dagbesteding en vrije tijd?

In de kliniek is er een hele duidelijke structuur. 7:45 aan het ontbijt. En dan tot 15:30 therapie. Om 21:15 mogen we naar bed. Dus je staat rond dezelfde tijd op en je gaat altijd rond dezelfde tijd naar bed. In de weekenden ben ik thuis maar merk ik dat deze dagstructuur er wel goed inzit.

Dit zorgt er automatisch voor dat je meer dingen gaat ondernemen. Ook is het belangrijk om elke dag wat te plannen, zodat je ook niet terug je bed ik kan of heel de dag binnen blijft.

7. Wat wil jij meegeven aan andere chronisch zieke jongeren?

Ga praten, wacht niet te lang en bedenk dat je niet alles alleen hoeft te doen! Zorg voor een goed dag en nacht ritme. Zorg dat je de goede hulp krijgt die je nodig hebt. Blijf niet te lang hangen bij een instantie als het niet lijkt te helpen, maar geef de behandeling wel een kans. Want die heeft ook tijd nodig!

Volg Deborah via Instagram

Wil je graag meer weten over Deborah of op de hoogte blijven van haar ervaring met depressie en een vermijdende persoonlijkheidsstoornis? Stuur haar dan een volgverzoek via Instagram!

Dankjewel Deborah, voor het delen van jouw verhaal!

 

Verder lezen over onderwerpen uit Deborah haar verhaal?

 

Vorig ervaringsverhaal:

 

Blijf op de hoogte van ECJP via Facebook en Instagram

Reacties

Lettertype vergroten
Draai contrast om